యుద్ధం – 1

సాయంత్రం 5:30

“నువ్వు నా ముందుంటే… నిన్నలా చూస్తుంటే..”

రేడియోలో పాట వస్తుంది.

హైవేకి పక్కనే ఉన్న దాబా కావడం వల్ల వచ్చే పొయే వెహికల్స్ తొ గోలగా ఉంది.

లోపల పెద్దగా జనం లేరు. కార్నర్ లో ఒక అమ్మాయి కూర్చొని వుంది.
ఎందుకో మాటిమాటికి బయటకి కంగారుగా చూస్తుంది. దేని గురించో భయపడుతున్నట్లు ఆమె మొహనికి పట్టినచెమట చెప్తుంది.

20..22 మధ్య ఉంటుంది ఆమె వయస్సు. ఆమె కోసమే కుట్టినట్లున్నాయి ఆమె వేసుకున్న లెమన్ యెల్లొ టాప్, స్కై బ్లు జీన్స్.

ఒక యమహా బైక్ ఆగింది దాబా ముందు. ఆమె కళ్ళు కంగారుగా బయటకి చూసాయి. వైట్ షర్ట్, బ్లు జీన్స్ వేసుకున్న యువకుడు లోపలికి వచ్చాడు. వస్తూనే దేని కొసమో వెతికాడు. ఆమె కూర్చున్న వైపు నడిచాడు. అతను దగ్గరికి వస్తున్నకొద్దీ ఆమెలో కంగారు ఎక్కువైంది.

పక్కనే ఉన్న ప్లాస్టిక్ డ్రమ్ములో నీళ్ళు తీసుకొని బయటకి వెళ్ళిపోయాడు. వణుకుతున్న ఆమె శరీరం కొద్దిగా నెమ్మదించింది.

బయటకు చూసింది.
తన బైక్ ని తిట్టుకొంటూ చేతులకి ఐన ఆయిల్ ని కడుక్కోసాగాడు.
మంచి హైట్ ఉన్నాడు. కొంచం అటూ ఇటుగా ఆరు ఉండొచ్చు. బాగా కలర్ కాకపొయినా.. ఫెయిర్ గా ఉన్నాడు. షర్ట్ హాఫ్ ఫొల్డ్ లో నుండి చేతులు బలంగా కనిపిస్తున్నాయి.
లోపలికి వచ్చి ఆమెకి రెండు కుర్చీల పక్కగా కూర్చున్నాడు.

ఆమె అప్పటివరకు చదువుతున్న పేపర్ లోకి మళ్ళీ తలదూర్చింది.

“టీ.. కాఫి.. బూస్ట్.. హార్లెక్స్.. బొర్నవిటా.. ఎమి కావాలి సార్?” గుక్క తిప్పుకోకుండా అడిగాడు దాబా కుర్రాడు.
“టీ” ముక్తసరిగా సమాధానమిచ్చాడు.
“సార్ కి ఒక స్ట్రాంగ్ టీ..” అని అరిచి “నిన్నా కుట్టేసినాది.. మొన్నాకుట్టెసినాది..” పాడుకుంటూ లోపలికి వెళ్ళాడు వాడు.
చిన్నగా నవ్వుకొని పరిసరాలను గమనించసాగాడు.

అంతలో ఒక జీప్ వేగంగా వచ్చి యమహా పక్కనే ఆగింది. అందులోనుండి నలుగురు దున్నల్లాంటి వ్యక్తులు దిగారు.
ఆమె తలెత్తి చూసింది. వాళ్ళు ఆమె కొసం వచ్చినట్లు దగ్గరకు వస్తున్నారు.
ఆమె వేగంగా కదిలింది. అతని పక్కన వచ్చి కూర్చొంది. ఆమె కళ్ళు అతని సహాయాన్ని అడిగాయి.

“దీనికి నీకు ఏమి సంబందం లేదు. తప్పుకో” నిర్లక్ష్యంగా ఉన్నాయ్ వాళ్ళ చూపులు.

బయట ఏదో శబ్దం అయ్యేసరికి దాబా కుర్రాడు కిటికిలోనుండి చూశాడు.
‘రయ్’మంటూ హైవె ఎక్కుతున్న యమహా కనిపించింది వాడికి.
కంగారుగా బయటకి వచ్చి చూశాడు. అక్కడ జరిగిన సంఘటన తాలూకు భయం వాడిలో కనిపించింది.
ఒకడు ముక్కులోనుండి వస్తున్న రక్తం తుడుచుకుంటూ పిచ్చి చూపులు చూస్తున్నాడు. అక్కడ ఉన్న బల్లకి బలంగా తగలటం వల్ల ఇంకొకడి మొహం గుర్తుపట్టలేనంత విదంగా ఉంది. కింద పడి ఉన్న మరొకడికి చెయ్యి వెనక్కి తిరిగి వుంది.
ఒకడు మాత్రం నిల్చొని ఉన్నాడు. కానీ వాడు ఈ లోకంలో లేడు. పక్కనే పిడుగు పడ్డట్టు పై నుండి కింద వరకు వణికి పోతున్నాడు. వాడి కాళ్ళ దగ్గర వున్నవి నీళ్ళు కాదని దాబా కుర్రాడికి అర్ధమవ్వడంతో కొంచం వెనక్కి జరిగాడు.
కొంతసేపటికి తేరుకున్న వాడు మిగతా వాళ్ళని జీప్ లోకి వేసుకొని హైవే మీదకు ఎక్కించాడు.

చిందరవందరగా పడివున్న కుర్చీలు సర్దుతున్న దాబా కుర్రాడికి గాలికి కొట్టుకుంటున్న న్యూస్ పేపర్ ఆకర్షించింది.
అందులో వున్న ఫొటో, ఇందాక బైక్ కుర్రాడితో వెళ్ళిన అమ్మాయి అని గుర్తించడానికి ఎక్కువ సమయం పట్టలేదు.
కాని అక్కడ ఏముందో చదవలేక పోయినందుకు, చిన్నప్పుడు తనని స్కూల్ కి పంపించని వాళ్ళ నాన్నని తిట్టుకున్నాడు.
**************
సమయం 7:30
హైదరాబాద్ 45 కి.మీ.

బైక్ లైట్ వెలుతురిలో మెరిశాయి సైన్ బోర్డ్ మీద అక్షరాలు.
చీకటిని చీల్చుకుంటూ బైక్ హైదరాబాద్ వైపుగా దూసుకు పోతూంది.

(సశేషం అలియాస్ ఇంకావుంది.)